Bugünlerde…

167326__fantasy_p

…Biz Harika hayvanlarız, yardıma hazırııııız. Çok büyük değiliz, çok güçlü de değiliz, ama birlikte çalışırsak biz herşeye yeteriiiiz…

Hava sıcak… Çok sıcak… Salondaki ikili kanepeye pestil gibi uzanmış uyukluyorum. Peri etrafta bulduğu yastık ve minderleri üzerime yığmak suretiyle beni “saklıyor”. Bir yandan da “Hadi imdat de, imdat de!” diye ısrar ediyor. Bitkin bir sesle “İmdaaat biri beni kurtarsııın” diyorum yastıkların arasından. Kafamın üzerindeki yastığı kaldırıp o pırıl pırıl, tarif edilemez tatlılıktaki gülüşüyle kikirdiyor: “Seni buldum anne! Şimdi seni oradan kurtarıcam”. Bu arada televizyonda Harika Hayvanlar da zor durumdaki bir hayvanı kurtarmaya çalışıyorlar. Bir yandan da her zamanki şarkılarını söylemeye devam ediyorlar:

… Ne yapılacak? Takım çalışmasııııı… Ne yapılacak? Takım çalışmasıııııı… Çok büyüüük değiliiiiz, çok güçlüü……..

Peri’yi izliyorum. Benim yorgunluğum ve bitkinliğim karşısında bir enerji yumağı gibi oradan oraya neşe içinde koşturuyor. Yüzünde hep o saf gülümseme, o katıksız melek bakışları… Bu dünyadaki herkese ve herşeye sonsuz güven duyduğunu anlatıyor her hareketi. Cıvıl cıvıl konuşuyor, tüm benliğiyle gülüyor, tam anlamıyla dokunuyor ve gerçekten seviyor.

Çünkü bilmiyor… Nereye, nasıl bir dünyaya geldiğinin henüz farkında değil. Cehalet nedir? Para nedir? Bunlar el ele verip iktidar olursa bu dünyada neler olur? Hergün türlü türlü yalanla, doğa talanıyla, şiddetin ve istismarın her şekliyle ister istemez temas etmek insanı nasıl yorar?  Bilmiyor.

Her seferinde üstümdeki karamsarlığı atmayı başarıyorum. Bazen öfkemi olduğu gibi kusuyorum ya da sessizce ağlıyorum. Bazen gerçekten çok kayıtsız oluyorum. Nadiren de herşeyin bir bütün olduğunu ve bütün bunların yaşanması gerektiğini kenarından da olsa kavrıyorum. Mideme üzüntüden kramplar girerken ısrarla hergün Yoga yapıyorum. Bir şekilde sırtımı yeniden dikleştirip onun karşısına kocaman bir gülümsemeyle çıkabilmeyi başarıyorum. Tek başıma olsam herşey çok daha kolay olurdu. 30 küsür yıl daha yaşayıp terk edeceğim bu hayatta daha tarafsız bir gözlemci olabilirdim. Bu evrenin düzeni ile ilgili gerçekleri kabullenebilirdim.

Oysa şimdi yapamıyorum. Ne yapsam korkuyu yenemiyorum. Onun sıcacık, yumuşacık, küçücük ve mis kokulu bedenine sarılıp kalıyorum bazen dakikalarca… Hiçbir kötülük ona dokunmasın istiyorum. Ona olan sevgim, anlamak için çaba harcadığım şeyleri anlamama engel oluyor. Bu dünyada birşeylerin onu incitebileceği ihtimalini düşünmek bile, tek başıma silah kuşanıp bu düzeni değiştirebileceğime inandırıyor beni. Bu ne gülünç, ne anlamsız bir düşünce; Koskoca bir Evren’de küçücük bir evren, üstelik yaptığının anlamsızlığını bile bile direniyor. Tek sebebi ise; ellerinde, kendi hayatından çok daha fazla değer verdiği bir varlığın minik ellerini tutuyor olması…

Fotoğraf http://tr.forwallpaper.com/ dan alınmıştır.

About perilievren

sadece bir evren...
Bu yazı Anneyim, Düşünüyorum içinde yayınlandı ve , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s